قرار نیست هر کی به اینجا سر بزنه؛ از وبلاگم یا سبک نوشته هام یا زیادی خودمونی بودنم خوشش بیاد. نه؟

منم قرار نیست به هر وبلاگی سر می زنم احساس خوبی داشته باشم بهش. اصولاً بیشتر به وبلاگایی سر می زنم که از نوع نوشته هاشون خوشم میاد ...

پس اصلاً ناراحت نمی شم چرا یکی به وبلاگم سر نمی زنه یا می زنه. خودش می دونه. منم واسه ی همه ی اونایی که سر می زنن یا نمی زنن. نظر می دن یا نمی دن؛ احترام قائلم. با هر نظر و عقیده و سلیقه ای که هستن.

وبلاگ نویسی باید با انگیزه باشه که خدا رو شکر انگیزه اش رو دارم. وبلاگ نویس بدون انگیزه هرگز نمی تونه وبلاگ نویس موفقی باشه.

اما این چیزا هرگز باعث نمیشه از داشتن خواننده های خوبی مثل شماها احساس شادی و مسرت نکنم. و جا داشت بین این همه پست جور واجور که می ذارم یه تشکر خاص بکنم از تمام خواننده هایی که هرروز؛ چند روز یه بار یا گه گاه و حتی اونایی که کاملاً اتفاقی بهم سر می زنن، تشکر کنم.

ممنون از همگی به خاطر تمام محبت ها و مهربونی هاتون. این گلا تقدیم به تک تکتون :

به نظرم حالا وقتشه که هر انتقاد و پیشنهاد و نظر و سلیقه ای که راجع به هر قسمت وبلاگ دارین، بهم بگین. حتی اگه حس می کنین نظرتون یه چیز کاملاً شخصیه. این وبلاگ تنها واسه من نیست؛ واسه همه ی کساییه که بهش سرمی زنن.