دل نوشته ها

فرد نگری یا جمع نگری

dellneveshteha — Wed, 25 Nov 2009 09:43:02 GMT

گاهی وقتا آدم می خواد ارتباطات ِشو محدوده بندی کنه. مثلاً میگه فلانی جزء گروه دوستانه اما فلانی از گروه آشناها محسوب میشه. اون وقته که همین محدوده بندی نیاز به یه برخورد و رفتار متناسب با گروه بندی داره. حد و حدود "محاسباتی" تعیین می کنه، همه چیزو می خواد با منطق پیش ببره. احساس کمرنگ میشه. اون وقته که توی ارتباطاتش دچار مشکل میشه. با منطق محاسباتیش به یه عده اجازه صمیمیت بیش از حد می ده، یه عده رو از خودش می رونه.

اگه آدم بشینه و بخواد با منطق دو دو تا چهار تا با اطرافیانش برخورد کنه، زندگیشو خراب می کنه. اون وقته که نمی تونه آزادنه ارتباطش رو با بعضی ها پررنگ تر یا کمرنگ تر کنه.

حالا خدا نکنه تو این ها رو بدونی و به خاطر شرایط به وجود اومده، مجبور بشی ارتباطت رو با یکی با این منطق پیش ببری.

چندین دفعه تا حالا پیش اومده که آرزو می کردم ای کاش فلان اتفاقی یا بحثی پیش نیومده بود که بخوام ارتباطام رو این طوری دسته بندی کنم. دوست داشتم هر کسی در جای خودش باشه نه در گروه خاصی. همین که انسان ها رو گروه بندی کنی یعنی آدما رو خیلی محدود و ساده دیدی. یعنی این که یه عده از انسان ها اینقدر شبیه به همن که تونستن تو چند تا دسته جا بشن!

به نظر من هر کسی فقط و فقط در دسته!! خودش قرار داره نه در دسته ی جمعیت انسانی.

روستای کنگ

dellneveshteha — Tue, 24 Nov 2009 06:56:18 GMT

کنگ در لغت دو معنادارد:

- پرنده‌ای قوی پنجه که در مناطق کوهستانی زندگی می‌کند.

- در دگر معنا از آن به عنوان دژی مستحکم تعبیر شده است.

روستای کنگ در 28 کیلومتری غرب مشهد و در 19 درجه و 36 درجه عرض و 13 درجه و 59 درجه طول جغرافیایی در درون دره ای سرسبز خودنمایی می کند. این روستا که جزء دهستان طرقبه از بخش طرقبه و از توابع شهرستان مشهد است. روستاي كنگ در انتهاي جاده ييلاقي شانديز ، در یکی از دامنه‌های شمال شرقی ارتفاعات بینالود و در جوار رودخانه کنگ واقع شده است و در محور دره رودخانه کنگ قرار دارد. از طرف نیشابور با روستاهای درود و خرو همسایه است. این روستا به عنوان يكي از روستاهاي هدف گردشگري مطرح است .

اطلاعات خیلی زیادی در مورد این روستا دارم که اگه کسی دوست داره بیشتر بدونه؛ بهم خبر بده، براش بفرستم.

معرفی تصویری روستا :

قبرستان روستا - سنگ قبرها از جنس سنگ همون منطقه اس.و علامت های خاصی روشون حک شده.

دور نمای روستا - این عکس رو از طرف قبرستان روستا به خود روستا گرفتم.

پیر مرد - تنها کسی که اون موقع توی قبرستان بود، این پیر مرد بود؛ کلی هم ازش سوال پرسیدم.

مدرسه روستا - آسمونش رو خیلی دوست داشتم.

نون محلی - جاتون خالی یه تیکه شو خوردم، خیلی خیلی خوشمزه بود.

بند رخت - رنگای شادش منو جذب کرد.

راه عبور - این پله ها که از بالای ده تا پایین ده می رفتن، منظره شون بی نظیر بود.

پسرای شیطون - اینقدر این دو تا شیطون بودن که نگو، یه جا که کلی ترسوندن ما رو. بعدم نزدیک بود بریم به آدرسی که اشتباه بهمون دادن.

خانه های روستا - به چیدمان خونه ها دقت کنین، درست عین ماسوله ن.

الاغ! - الاغ ندیده ایم دیگه.

قبرستان روستا - پنجشنبه رفته بودیم. صبح فقط همون پیر مرده بود، عصر که شد یهو دیدیم یه جمعیت زیادی سیاه پوش جمع شدن توی قبرستون.

________________________

پ.ن : سری عکس های زیبای باغات روستای کنگ رو تو یه پست دیگه می ذارم.

سلام

dellneveshteha — Mon, 23 Nov 2009 06:29:49 GMT

سومین روزی بود که مشهد بودیم. مامان زنگ می زنه احوالمو بپرسه، درددل می کنم. یه حرف قشنگی می زنه که به دلم می شینه : "سختی سفر همیناست دیگه". حرفش آرومم می کنه.

با اینکه این سفر اون طوری که تصور می کردم خوب نبود اما یه اتفاقشه که به همه ی خوب نبودناش می ارزید. اونم دیدن ستایش؛ یکی از بهترین دوستای وبلاگیم. حس می کردم روحیه هامون به هم نزدیک باشه اما حالا دیگه مطمئن شدم. دیدن ستایش از هر چیزی برام باارزش تر بود. اون شب که پیش هم بودیم، شاید بشه گفت از تمام لحظه های سفرم زیباتر و دلنشین تر بود.

دیگه این سری از حرم عکس نگرفتم. اما یه عکسای نابی از روستای کنگ واستون آوردم. من که کلی روحم تازه شد توی این روستا با این مردم دلگرم و مهمون نواز. عطر نون محلیش هنوز به یادمه. اون باغات رنگ و وارنگش ... wow خیلی قشنگ بود!

به زودی واستون عکسا رو می ذارم.

سعی کردم تمام بر و بچ وبلاگی رو اونجا یاد کنم. بعضیا خیلی به یادم می اومدن. بعضی ها کمتر اما در کل به یاد همتون بودم.

خداحافظی

dellneveshteha — Tue, 17 Nov 2009 13:15:38 GMT

سلام

خیلی حرف بود که قرار بود آپ کنم؛ اما حیف که وقت ندارم. دقیق یه ساعت دیگه قطار حرکت می کنه.

انشالله به مشهد برسم، نائب الزیاره همتون هستم. حلال کنید ...

خداحافظ

مزاحم تلفنی

dellneveshteha — Sun, 15 Nov 2009 16:17:18 GMT

یکی از آشناها قرار بود بهم زنگ بزنه؛ گفتم اول پیامک بزن ، من متوجه بشم شمایی.

پیامکی اومد : "سلام، چطوری؟ خوبی؟" گفتم احتمالاً خودشه. جواب دادم "سلام. ممنون؛ شما؟" بلافاصله زنگ زد :

- سلام

+ سلام؛ احوال شما؟

- ممنون!

+ فلانی هستین؟

- فلانی کیه دیگه؟(دوزاریم افتاد که اونی که منتظر تماسش بودم نیست)

+ شما؟

- سعیدم، ... (اومد ادامه بده که نذاشتم)

+ کار ِتون؟

- می خواستم همین جوری با هم حرف بزنیم.

+ من با هیچ کی "همین جوری" حرف نمی زنم. با اجازه ... (طبق عادت، گاهی قبل از خداحافظی می گم "بااجازه" که ایشون نذاشت ادامه بدم)

- من اجازه نمی دم.

+ خب نده؛ خداحافظ (و بلافاصله قطع کردم، چندین بار ِ دیگه هم زنگ زد، همه رو رد کردم.)

داشتم با خودم فکر می کردم چقدر یه آدم می تونه بیکار باشه که به یه سری شماره همین طوری پیامک بده تا چند تاییشون جواب بدن. بعد زنگ بزنه ببینه طرف دختره یا پسر. بعد که مطمئن شد دختره، شروع کنه حرف زدن. و چقدر باید پررو باشه که طرفش هر چی میگه، حاضر جوابی کنه. مشکل این جور آدما چیه؟

خب آدمِ عاقل؛ مزاحم کسی بشو که پایه باشه. نه هر کسی که به تورت خورد.

دقت کردین از وقتی ایرانسل زیاد شده؛ مزاحم تلفنی ها هم زیاد شده؟ خط همراه اول اینقدر مزاحم نداره که خط ایرانسل این همه مزاحم داره*. مال ِ من که این طوریه، مال شماها چی؟

* به خاطر اینه که همراه اول رو میشه از طریق مخابرات پیگیری کرد، دید مزاحمت کیه اما ایرانسل نه.

روستای بیداخوید

dellneveshteha — Sat, 14 Nov 2009 19:55:18 GMT

اولین روستاییکه رفتیم "اسلامیه" و دومین روستا "توران پشت" بود. و حالا نوبت سومین روستا؛ روستای "بیداخوید".

"بیداخوید" در گویش آمیانه یزدی ها به "بیدَخُد" (bidakhod) معروف است. اين روستا در جاد ه تفت- ابرکوه قرار دارد. شهرت آن به واسطه مجموعه اي از آثار باستاني نظير تل شهدا، خانقاه، مسجد، بقعه شيخ علي بنيمان و مسجد جامع بيدا خويد است.

روستای بیداخوید از نگاهِ دوربین من :

این روستا چون طبیعت نابش به دست انسان های مدرن!!! دستکاری شده بود؛ زیاد جای عکاسی برای عامه مردم نداشت. اما برای ماها که معماری می خونیم قابل توجه بود.

برخوردِ من، عکس العملِ تو

dellneveshteha — Fri, 13 Nov 2009 15:04:18 GMT

- انجمن کوهنوردی دانشگاه برنامه این هفته شو گذاشته بود " پیر سبز چَک چَک"، یه سری کمبود وجود داشت که توسط رئیس دانشگاه یزد حل می شد که متاسفانه همکاری نشده بود.

درست موقعی که جمع شده بودیم واسه رفتن؛ آقای دکتر رو دیدیم. این دوست ما هم انگاری که داغ دلش تازه شده باشه، دوید بره باهاش صحبت کنه. به درخواست خودش باهاش رفتم که اگه بشه من حرف بزنم. سلام که کردیم اومدم شروع کنم و انتقاد - پیشنهاد بدم که دیدم دوستم اینقده آتیشش تنده که از همون اول با یه لحن نسبتاً تند و گله مند سریع شروع کرد ... منم ساکت و آروم فقط وایسادم و حرفاشونو گوش دادم. لام تا کام حرف نزدم چون اوضاع خیلی خیطی بود! به قول معروف "خودمو سنگین نگه داشتم".

در نهایت مشکل ما که حل نشد هیچ؛ یه چیزی هم بدهکار شدیم.

به دوستم گفتم؛ این طوری که تو صحبت کردی، بعید نیست کلاً برنامه های کوهنوردی کنسل شه. فقط شانس بیاریم برنامه ی سفر کلاسی مونو رد نکنه.

- نوع برخورد آدما با شخصیت های مختلف ~~به ناچار~~ باید متفاوت باشه. خیلی مهمه که با هر کسی چطوری صحبت کنی. یکی دوست داره با هزار تعارف و تشکر و ... حرفشو بزنی. یکی دوست داره خلاصه حرف بزنی. یکی از چاپلوسی متنفره، اون یکی خوشش میاد. یکی هر چی رسمی تر حرف بزنی بیشتر توجه می کنه، اون یکی هر چی خودمونی تر. مهمه که بتونی تشخیص بدی طرف مقابلت از کدوم دسته س.

با تغییر لحن یا نوع حرف زدن، نتیجه هم تغییر می کنه. خیلی وقتا این خودمونیم که کار خودمونو خراب می کنیم، همیشه تقصیر رو گردن دیگری نندازیم.

______________________________

* درگوشی بهتون بگم که خیلی از دانشجو ها دل خوشی ازشون ندارن.

**بچه ها می گن : تو سر زبونت بیشتره، بلدی چطوری حرف بزنی. به خاطر همین اغلب منو پیش می کنن.

*** یه امضای دیگه مونده که برنامه سفر مون به ماسوله حل بشه. درسته که اون امضاء، امضای آقای دکتر نیست اما به هر حال هر چی نباشه همه ی برنامه ها زیر دست ایشون رد میشه.

پ.ن : عکسای کوهنوردی رو به زودی می ذارم. می تونین خوشحال باشین :دی

دنیای جا به جا!

dellneveshteha — Thu, 12 Nov 2009 20:40:18 GMT

اینقدر هوس نوشتن داشتم که تمام ورق هایی که از قبل داشتم رو نگاه کردم تا یه چیز پیدا کنم که بتونم در موردش بنویسم. هیچی پیدا نشد! عجب روزگاریه :

وقتایی که یه عالم حرف داری، سوژه مناسب نداری؛ وقتایی که سوژه مناسب داری، حرفی نداری!

اصلاً یه راه حل : پشنهاد سوژه بدین واسه دفعات بعد :)

امشب شدید هوای نوشتن دارم؛

تمام ورق پاره هایم را زیر و رو می کنم

نا امید می شوم

سکوت می کنم!

بدترین روز

dellneveshteha — Thu, 12 Nov 2009 14:00:18 GMT

- روزایی که می خوای بری باشگاه ورزشی، قبل از رفتن به این فکر می کنی که چی بپوشم؟ اون وقته که مثل عزادار ها می شینی رو به روی کمد لباسا و زل می زنی به لباسا تا یکی از اون دور بهت چشمک بزنه.

- قبل از کلاس یه تیکه از ذهنت مشغول اینه که امروزو نمی تونم صبحونه نخورم. اون وقته که مجبوری کیکی، بیسکوییتی چیزی بخری و قبل از کلاس توی راه بخوری.

- وقتی از ورزشگاه بیرون میای، هزار بار خودتو لعن می کنی که چرا به حرف مامان گوش ندادم؟ این همه مامان گفت برو آموزش رانندگی اما گوش نکردی*. شاید اگه گوش داده بودی، الآن مجبور نبودی با خط واحد برگردی خونه. اصلاً کل راه برات عذاب میشه. حس کوفتگی بدجوری بهت هجوم میاره.

- وقتی می رسی خونه، جونِ هیچ کاری رو نداری. انگار کوه کندی. با اینکه شب قبلش خوب خوابیدی، بازم چند ساعت می گیری می خوابی.

- آخ که خدا نکنه درست همون روزی که تو تربیت بدنی داشتی، مامانت هم ازت گله مند باشه**. اوه اوه! اون وقته که مثل امروز من می شی ... دوست داری داد بزنی، مامان من! جان من بی خیال شو، اینقده اذیتم نکن.

+ نتیجه گیری اخلاقی : بد ترین روزا، روزاییه که تربیت بدنی داری

________________________

* مامان چندین بار گفتن با آبجی منیره پاشین برین آموزش رانندگی. میگم منیره تنها بره، من یه موقع که تونستم می رم، دیر نمیشه. جویای علت شدن، گفتم : "فکر کنین منم گواهینامه داشته باشم، بعد حاصلش میشه 2 تا ماشین و 5 تا راننده! اون وقته که اگه یه روزماشین بخوام و نباشه، صدام در میاد. ولی این طوری خیالم راحته که گواهینامه ندارم."

** امروز گیر دادن که کار نمی کنین و من دستِ تنهام تو خونه و ... . بعدم تهدیدم کردن اگه امروز فلان کار و فلان کارو نکنی، نه می ذارم بری چَک چَک (فردا قراره با دانشگاه برم)، نه می ذارم بری مشهد.

زندگیِ اسلامی

dellneveshteha — Wed, 11 Nov 2009 20:02:18 GMT

اسلام و مسلمان بودن تنها به اخلاق و ویژگی های انسانی نیست. به میزان زیادی ساخته های انسانی میزان پایبندی انسان رو به اعتقاداتش نشون میده.

فکر می کنین در ساخته هامون چقدر اسلامی بودن رو نشون می دیم؟ کدوم صنایعمون اسلامی ه؟ کدوم دستاوردامون اسلامی ه؟

من در زمینه کار خودمون مثال میارم :

یزد ما رو در نظر بگیرین. یه آب و هوای گرم و خشک داره. تابستوناش آفتاب های بسیار سوزان و زمستوناش سوز ِسرما. هر آدمی می دونه که واسه همچین منطقه ای بدترین مصالح، فلزاته. حالا بیاین و ببینین این اخیر چقدر ساختمون در حال ساخت یا ساخته شده داره؛ که جنس مصالح ساختمانی ش "کامپوزیت آلمینیوم"ه. خب مُده دیگه! - چه دلیل محکمی! -
حالا خودتون میزان اتلاف انرژی رو در نظر بگیرین. به علاوه اینکه ساختمون رو به رویی این ساختمونا؛ تو تابستونا عجب تابش نوری رو باید تحمل کنن.
قانون لا ضرر و لا ضرار فی الاسلام کجا می ره؟

می تونین هزار تا مثال دیگه بیارین. آخه یه مسلمون باید این طوری باشه؟ یه جامعه اسلامی باید این طوری باشه؟